حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

زندگی مثل تنهایی عادیش خوبه!

از یه جایی به بعد، دیگه از دویدن و حتی نشستن و تماشا کردن اوضاع خسته می‌شی. اینه که قید خیلی چیزایی رو که حق داشتنشون رو داری رو می‌زنی و بنا رو می‌ذاری به راه رفتن ساده و بی‌اشتیاق. دیگه اهمیت نمی‌دی که وقتی داری توو یه خیابون قدم می‌زنی کاش چه کسی کنارت بود یا کجا بودی و الان داشتی چه‌کار می‌کردی. دیگه برات مهم نیست غروب که می‌شه به کی بگی وقت بخیر، از کی بپرسی امروز چه خبر؟ یا با شب‌بخیر کی چشماتو ببندی و صبح کی از خواب بیدارت کنه. دلتنگی برات میشه یه حس و حال کلیشه‌ای که فقط می‌دونی غروبای جمعه پدر خیلیا رو در میاره و خفت خیلیا رو می‌چسبه. دیگه خوشحالی توو خریدن یه دست لباس نو یا یه سفر که به هرهر و کرکر می‌گذره خلاصه می‌شه. اسم روزمره‌گی رو می‌ذاری زندگی، اسم خوابو می‌ذاری آرامش و به داشته‌هات می‌گی اسباب آسایش.

از یه جایی به بعد تنها چیزی که برات اهمیت نداره آینده‌س. یعنی حالتو صرف چیزی نکنی که بدونن چقدر مهربونی! خودت می‌دونی چی و کی هستی. و اصلنم قرار نیست چیزی رو با کسی قسمت کنی که سهم بیشتره رو بدی به اون. چون چیزی برات نمونده و چیزی نمیخوای.

از یه جایی به بعد برای اینکه با کسی حرف بزنی که دلت وا بشه تسبیح بگیری دستت کافیه. یا خواستی کسی باهات حرف بزنه برو بشین وسط پارک و صدای آدما رو بشنو. از اینجا که من وایسادم تا اونجایی که بهش میگن زندگی معمولی یه زندگی عادی فاصله‌س...

  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.