حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

دلم برای محمد، دلم برای مجتبی، دلم برای حسام خیلی تنگ شده...


کفر نعمت نباشه، اما حالم خوش نیست!


سردرد، عین نبض شقیقه‌هام یه بند و دائمی شده. حتی توی خوابمم باهامه و رؤیا هم که می‌بینم، حسش می‌کنم.


تمرکزمو به کلی از دست داده‌م و برای پیش پا افتاده‌ترین موضوعی که نیاز به یه کم هوش و حواس داره، باید چندبار و چندبار تمرکز کنم و دست آخرم ولش کنم برم سیگار زهرمار کنم.


باورم نمیشه که امشب اسم دوست نزدیکمو که قرار بود شماره‌ مسلسل گذرنامه‌مو براش پیامک کنمو فراموش کنم و آخرش مجبور بشم از اول فهرست نام مخاطبین گوشیمو تا آخر بخونم؛ و بدترش این‌که بار سوم اسمشو پیدا کنم.


دوماهه که گوشی تلفن شرکتو که بر می‌دارم تا با یه مشتری جدید تماس بگیرم، یادم میره چی می‌خواستم بهش بگم. درآمد دوماهم دقیقا صفر بوده تا الآن.


فقط وقتی مینویسم و وقتی میخونم تمرکز دارم. اما بعدش نه یادمه چی خوندم و نه یادمه چی نوشتم.


امروز نسخهٔ پزشکمو گم کردم. یادمم نمیاد کجا گذاشتمش. خواستم عصریه زنگ بزنم مطبش و، یا بابت یه مشت قرص آشغالی که تا حالا ریختم توی کبدم یه مشت فحش بهش بدم، یا از منشی عنش وقت بگیرم برم هم بهش بگم برگهٔ نسخهٔ مرگ تدریجی‌مو گم کردم، هم بهش بگم حالم خوب نیست بی‌شرف! بعدش پشیمون شدم و با خودم گفتم یا میرم پیش یه متخصص دیگه که می‌شناسمش و جزو اولین‌های این خراب‌شده‌س و اتفاقا الان برگشته ایران، یا از بیخ بی‌خیال.


خطمو امروز خاموش کردم و کم‌کم این صاب‌مرده‌رم می‌ندازم اون‌ور. راستش از خودم که خیلی وقته، اما دیگه از درد خسته شدم! از این وضع که حتی نمی‌تونم به خانواده‌م بگم چه مرگمه و چرا شبا تا صبح به خودم می‌پیچم خسته شدم. از اینکه هیچکس نیست تا برای یک‌ساعت به دور از هر دغدغه‌ای جز خودش، همه‌چیو کنارش فراموش کنم خسته شدم! مگه مغز و سینهٔ آدم تا کی می‌تونه حرفای خودشو بشنوه و سکوت و تحمل کنه؟ به‌نظرم که نه؛ یقین‌دارم که اگه بعضی از آدما از حادثه و کهولت سن و بیماری می‌میرن، خیلیام هستن از بی‌کسی دق می‌کنن و ما نمی‌فهمیم. شک ندارم که بی‌کسی یه مرضی هستش که از بی‌هنری نشأت می‌گیره و یه نوعش با سردرد همراهه. اونم سردرد دائمی.

کفر نعمت نباشه! اما حالم خوش نیست...


  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.