حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

و مردی نامه نوشتن نمی‌دانست! کبوتر شد...


... مثلاً

همین‌که

به راننده می‌گویی:

پیاده می‌شوم آقا!

ولی من

             نمی‌توانم

حتی، خطی از تو بخوانم

یعنی

آنقدر گم شده‌ایم

که کلاغ‌ها

کنار پرسهٔ ما

         جفت‌گیری می‌کنند!


همین‌که

             شماره‌ام

از فهرست تماس‌های روزانه‌ات

                                 جدا افتاده

یعنی می‌توانی

مرا به قدر صدایم

فراموش کنی!


همین‌که

می‌دانی و نمی‌دانی

دور از تو

هرلحظه

به اتفاقات بلند

به حادثه‌های کوتاه

به وقایع بی‌شمار

                      فکر می‌کنم

و نمی‌دانم

باید سینه‌ام را فشار دهم

یا سرم را بگیرم

که دست درد را رها کند و

کمی با من

به تو باندیشد،

اما. . .


من

      به تو 

که هرگز!

اما

به وجود خودم شک کرده‌ام؛

به دست‌هایم

شک دارم؛

به چشم‌هایم

شک دارم؛

به صدایم

شک دارم؛

به نفس‌هایم

شک دارم؛

به مغزم

شک کرده ام؛

وقتی قلبم یقین دارد

که تو. . .


آنجا که بی‌منی

از او که از تو است

از او بپرس!

او که از خودت بهتر می‌داند.

از او بپرس

زنی که تویی

                 چقدر می‌تواند

مرگ مردی را تاب بیاورد

که شبانه‌های زیادی را

به چشم‌هایش

قول چشمان تو را داده‌است؟


گیرم که

حرفی

کلامی

تلخی

چیزی.

آیا چشم‌هایم

طعم زبان خشک مرا می‌دادند؟!


خوب می‌دانم

آنجا که بی‌منی

خوشی‌ها

زودتر از خبرها می‌رسند؛

اما اینجا

همین‌که

             بی‌خبرم از تو

خودش بدترین خبر است!







ای‌کاش

          تو لااقل

کمی حوّا بودی!

من که اصلاً آدم نیستم...


  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.