حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

اردی‌بهشت، ماهِ ماهی‌ کدام جهنم‌درّه بود؟! من دچار تب حسرتم رانیا!

قبل‌‌ترها که رنگی به روی حنا و جوهری به جنم صدا داشتم و اخم و تبسم نسیه گروی خاطری نمی‌ذاشتم، خاطرم هست که لا لوی سیاهه‌ها مطلبی قرین به این مضمون بایگانی کردم که ما بچه پاپتیای پایین شهر به تمام قرارای دنیا دیر می‌رسیم! امشب خواستم به موالات اون مکتوبه چندخطی عریضهٔ احوالات این ایام و لیالی بنویسم؛ این‌که دور از حلوای بعض اوقاتش، وقتی روی یه تیکه زیراندازی که تمام ملک‌سلیمان به بند دسته‌هاش دخیل خوشبختی بستن، صورتشو میذاره روی ساعدت و با لطافت روحش تو بهشت فراموشی همّ و غمّ دنیا و اهلش گم‌وگورت می‌کنه، سرانگشتای یه فرشتهٔ بزرگ، وقتی دستتو نوازش می‌کنه یادت میندازه که وقتی اصالت قند فریمان توی آغوشته فقط طعم حقیقی چای دبش حسرت خالیه که خستگی سی‌وصدوپنجاه‌سال‌تنهایی رو از تنت بکشه بیرون و دور از چشم فرشته کوچولو و مادرش، حلقه‌حلقه دود آهتو با ستاره‌های بی‌شمار آسمون چهارشنبه‌شب قسمت کنی! راست و دروغش چندوقتیه که برای اونی که باس با حنای نفسات زلف خیالشو رنگ خاطرجمعی بزنه توفیر نداره و فرقشون اختلاف بین شمس و خورشیده، اما حق و حُسینیشو که بخوام دم بزنم اینه که از بالا تا پایین شهرمون کسی رو سراغ ندارم که این دل شبی سر بذارم گوشهٔ دامن امنیتش و صد چشم و دل سیر پای تنهایی‌م زار بزنم، بی اونکه نبض آهم بال مگسی رو بلرزونه. از بس‌که دلم خانواده می‌خواد؛ اما. . . اما ما بچه پاپتیای پایین‌شهر به تمام قرارای دنیا دیر می‌رسیم! تازه‌شم، بعدش از ذوق چندقدم مشایعت تا پیچ یه کوچهٔ ممنوعه‌، طوری نیشمون لب‌تولب بناگوشمون سنجاق می‌شه که یه سال‌ونیمی میریم واسه خودمون هپروت چرونی!

ته خط قلاب‌بافی و سرهم‌اندازی گره حرف و کلمات بی سر و کلافم یه رج از تمام شال‌وکلاهای کهنهٔ عاشقونه‌س که این‌روزا دیگه رگی به ریشهٔ دلم نمونده که خونش شتک بشه رو سینهٔ دیوار محبت!

آقا! حسابت که برق کف دست باشه  شپش‌م توی جیبات نسیه چارقاپ نمیندازه، چه برسه فرشته‌ها بخوان روی برگت خال دل و دلبر بخونن.

ای‌کاش بند مشغله‌ای به گردن معیشت ما بیوفته که هوای مراتع عشق و عاشقی بدجور گرگ‌ومیشه.

آره آقا! هوا پسه...

  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.