حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

...الَّذِینَ کَفَرُوا وَ یَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللَّهِ...

با صدای رانندهٔ اتوبوس که بلندبلند می‌گفت: "تجرییییش! آقا بلندشوووو! آخرشهههه!" از خواب پریدم. چشمم به گنبد و گلدسته‌های امامزاده که زیر بارون برق می‌زد افتاد، خودمو جمع کردم و به حضرت سلام دادم. یه ماشین سبز و سفید ناجا راه خیابون ورودی ترمینالو به روی خلق‌الله بسته بود و حتی اجازه نمی‌داد کسی از ماشینش پیاده بشه و بره پشت دروازهٔ بستهٔ صحن حضرت. آخرین نفری بودم که پشت‌سر مسافرا از اتوبوس پیاده شدم و مثل بقیهٔ آدما که میدویدن که یه سرپناه پیدا کنن رفتم زیر شرشر تند بارون.


سر تا پام لچهٔ آب شده بودن و باد سردی که بارونو همراهی می‌کرد به تنم لرزه انداخته بود. از بی‌شرمی مأمور درجه‌دار نیروی انتظامی که اجازه نمی‌داد کسی حتی به سقف باریکی حوالی پایانه و اطرافش نزدیک بشه، خونم به‌جوش اومده بود! به سمتش راه افتادم و نزدیکش که رسیدم پرسیدم جریان از چه قراره که به کسی اجازه نمی‌ده بره سمت امام‌زاده یا ترمینال روبروی صحن٬ یا یه سقفی که از تندباد و بارون پناه بگیره؟!


با لهجهٔ سرد و سختی که وقاحت و عتابش به اون صدای باد و بارونم غالب بود، بدون اینکه به حضور حضرت یا شرافت اون مکان اهمیتی بده جواب داد: "هرشب یه مشت اراذل و اوباش که معلوم نیست مال کدوم طویله‌اید میاین جمع میشید اینجا!!! حتما باس بديم درشو ببندن؟؟!!!!! جمع کنید برید توی خونه‌هاتون انقدر بزنید توی سرتون و صداش کنید که جونتون در بیاد!!!!!"


بدون اینکه برام اهمیتی داشته باشه کیه و درجهٔ سردوشش چیه، یاد  ملعون پهلوی پدر افتادم و از جلوش رد شدم و رفتم سمت امام‌زاده. همین‌طور که لجن‌پراکنی می‌کرد راه افتاد دنبالم که مانع رفتنم بشه؛ جلوی دروازه که رسیدم دست انداخت به شونه‌م و به هتاکی‌ش شدت بیشتری داد! برگشتم و توی چشمای تاریکش نگاه انداختم و بهش گفتم: "شاید فرق رضاخان با شما این بود که دیگه راهزنی زوار اهلبیت رو نمی‌کرد و تنها به هتک حرمت روضه‌ها و حجاب نوامیس مردم بسنده کرده بود! اگر آدمایی که بعضاً دلشون از دنیا و روزگار پره و اغلب به‌خاطر مشغله‌های روزشون این‌وقت شبی از خواب و استراحتشون میزنن میان اینجا که از پشت در بسته درد دلاشون و حرفایی که برای شنیدنش گوش‌ دلی ندارنو با حضرت درمیون بذارن، اراذل و اوباش خطابشون می‌کنی، از چشم بد و خوب این مردم بی‌شک تویی که این لباس از اعتراض و خیلی چیزای دیگه مصونت کرده، با اون ناصبی یا وهابیِ بی‌شرم و انسانیتی که راه زیارتو به خلق خدا میبنده یا قتل‌عامشون می‌کنه هیچ فرقی نداری!" نمی‌دونم چی شد که باز به یه مشت توهین و جسارت به این مکان مبارکه و شریف و بندهٔ حقیر کفایت کرد و هیکل نحسشو از اونجا دور کرد و رفت سراغ ماشینش!


توی اتوبوس که برمی‌گشتم سرمو به شیشهٔ سردش گذاشته بودم و تا خود خیابون جمهوری به این فکر می‌کردم که گوشهٔ خونه‌مم می‌شد با آقا دردودل کنم؛ اما آخه وقتی چشمت میوفته به گنبدشون تموم اون حرفایی که باس به یکی بزنی و اونقدر سینه‌تو سنگین کردن که رهزن خواب چشمات شدن یادت میرن و با یه سلام به حضرت و سلام به سیدمظلومای عالم و دوخط روضهٔ زیر لبی تموم غصه‌های گلوگیرت ذوب می‌شن و چشماتو داغ می‌کنن. اونقدر که دلت میخواد همون پشت دروازه بستهٔ صحن آقا، یه گوشه‌ش سرتو بذاری و تخت گاز بخوابی...










شب زیارت مخصوص علی‌ابن‌موسی علیهماسلام؛ عید مبعث
  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.