حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

در دل کوهی که سیاه است...

سه‌روز پیش گوشهٔ حیاط خونه شکمشو چسبونده بود به موزاییکا و داشت بالا میاورد. این بچه‌گربه از بقیه‌شون زیباتر بود و هر موقع براشون غذا میاوردم میدوئید و خودشو میمالید به پر و پاچه‌م و به قول ما آدما خودشو لوس میکرد. از قدم‌زنی هرازگاه شبونه‌م توی کوچه‌های پرخاطرهٔ کودکی که به خونه برگشتم دیدم همون گوشه خودشو کشیده و و به پهلو افتاده و مرده!

اهل خونه میگفتن احتمالا جایی بیرون از خونه سم خور شده بوده! البته یه‌بار دیگه هر شیش‌تا بچه‌گربه مسموم شده بودن و به ضرب و زور شیر و عسل و نوازش احیاشون کردیم. اما این‌بار این یکی بدجور مسموم شده بود! طوری که نه غذا میخورد و نه حرکتی میکرد. فقط یه گوشه نیم‌خیز خوابیده بود و می‌لرزید و نالهٔ خفیفی داشت.

به این فکر میکنم که همیشه اونایی رو از دست میدیم که نسبت به دیگران شور و شر بیشتری دارن! جوری داغ رفتنشون میشیم که هر خبری رو ازشون باور میکنیم الا رفتن همیشگیشونو!

کودکی تا به امروزمو که تو چند لحظه مرور میکنم میبینم شر و شورترین بچه این خونه من بودم. اما حالا مسموم تنهایی شدم! نه جایی بیرون از این اتاق‌ها و نه زمانی ورای شرایط عقلی و سنیم. تنها به‌خاطر اینکه دارم زندگی می‌کنم! مثل تموم آدمایی که حق انتخاب دارن! اونم توی سن و سالی نزدیک به سی‌وشش‌سالگی!!!

با علی تماس میگیرم، مشغول تماشای فیلم سینماییه؛ برای نیم‌ساعت آینده قرار میذارم باهاش. من با امامزاده‌ای توی این شهر احساس قریبی دارم که این‌روزها و بعد از این، جای کبود خیلی‌ها رو برام پر خواهند کرد!...

  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.