حدود

حدود

حدود


ز اســــرار دهـــانـی حــــرف چـــنـدی کــرده‌ام انــشـــاء
به‌جـز شـخـص عـدم بی‌دل ‌که‌ می‌فهـمد زبانـم‌ را؟
-بـی‌دل دهـلوی-
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطاب فاقد نام ذیل، ارتکاب طبع خودم هستند
و تنها یک مخاطب خاص دارند...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طبقه بندی موضوعی

بلقیس کثافت

...یک‌ریز و بی‌وقفه حرف می‌زند. با همان لحن شیرین و مهربانی که به ذوق و شوق مرد زلال و بزرگواری در آستانهٔ چهل‌سالگی آمیخته است. از خودش می‌گوید، از کار، از زندگی، از من، و از هر دری که به صفا و انس باز می‌شود سخنی شیوا و گرم سر برون می‌آورد. هر دقیقه‌ای یک‌بار با لبخندی به پهنای صورت نورانی‌اش رو به من می‌کند و می‌پرسد چگونه دلم آمد که تمام این مدت به تماس‌هایش پاسخی ندهم، و من با اینکه گله‌گی‌های دوستانه‌ام را در سینه‌ام چال می‌کردم، بی‌آنکه پاسخ صریحی به سؤال ساده‌اش بدهم تنها می‌گفتم: "آقا شما فقط صحبت کنید دلم وا بشه! شما بگید آقا! اصلا اگه حوصله‌تون می‌کشه وعظ کنید یا اخلاقیات بگید!" بندهٔ خدا بدون اینکه از عمق و بسط دلم خبردار باشد یا اینکه به‌رویم بیاورد که دردم را فهمیده، باز از هر دری به دُرّاجی می‌زد و گوش‌های خالی‌ام را از کلام محبتش پر می‌کرد.

بالأخره نوبت به من رسید. داخل اتاق که شدیم، پیرمردی نورانی که پشت میز مکتبی ساده‌ای نشسته‌ بود از جا برخاست و به پیشواز دوست چهل‌ساله‌ام رفت. بعد سلام و احوال‌پرسی، شرح حال جسمی‌ام برای پیرمرد گفتم و او نیز لابه‌لای حرف‌هایم سر توجهی تکان می‌داد و لبخندی را چاشنی‌اش می‌کرد. انگشتانش را با دقت روی نقاطی که درد در آن‌ها حکم‌رانی می‌کرد گذاشت، و بعد از فشار و مالش خفیفی سراغ موضع دردمند دیگری که به آن اشاره کرده بودم می‌رفت. بعد از قریب به بیست دقیقه از معاینه و ملاحظه‌اش، به دوست چهل‌ساله‌ام رو کرد و گفت: "شما با ایشون دوستی یا ایشون با شما؟" جواب داد: "اگر بنده‌رو قابل بدونن هردو دوست همیم". پیرمرد نورانی لبخندی زد و با چهره‌ای که آرامش و صولتش به کوه حاشیه می‌زد، گفت: "با دوستتون بیشتر صحبت کنید!"، بعد رو کرد به من و گفت: "اگر حرفی دارید که گوشی شنوایی اون نیست با این آقا بزنید!". بعد، چند جمله و نسخه‌ای شفاهی در گوشم پیچید و تا در اتاق مشایعتمان کرد.
از ساختمان که بیرون آمدیم، حلقه‌ام را از کیف کوچکی که به گردنم آویخته بودم بیرون آوردم و مسرور از اینکه پیرمرد از وضعیت تأهلم پرسشی نکرد، انگشت چهارم دست چپم را سنگین کردم...









پ.ن:
یکی حالش از سکوت‌های بی‌رحم‌و‌شرمانه به‌هم می‌خورد، یکی هم از صدای حرف زدن کسی که حتی در خواب هم ملچ‌‌ملوچ و خروپف می‌کند؛ و هردو کلم‌پلو دوست ندارند!...…
  • روح‌الله حبیبی‌پور
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.